თანამედროვე სამყაროში სპორტი იქცა სოციალური განვითარების, ეკონომიკური ზრდის, კულტურული იდენტობისა და საერთაშორისო თანამშრომლობის მნიშვნელოვან მამოძრავებელ ძალად. სპორტი აღარ წარმოადგენს მხოლოდ ფიზიკური აქტივობის ფორმას ან თავისუფალი დროის გატარების საშუალებას, იგი იქცა ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ინსტიტუციად, რომელიც ახდენს გავლენას ადამიანთა ცხოვრების მრავალ ასპექტზე.
სპორტს განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება ადამიანის ჯანმრთელობისა და კეთილდღეობის უზრუნველყოფის საქმეში. რეგულარული ფიზიკური აქტივობა ამცირებს არაგადამდები დაავადებების რისკს, ზრდის ფსიქოემოციურ სტაბილურობას და ხელს უწყობს ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესებას. ამავე დროს, სპორტის აღმზრდელობითი ფუნქცია დაკავშირებულია პიროვნების ჩამოყალიბებასთან, დისციპლინის, შრომისმოყვარეობის, მიზანდასახულობისა და პატიოსანი კონკურენციის პრინციპების დამკვიდრებასთან.
ეკონომიკური თვალსაზრისით, სპორტის ინდუსტრია წარმოადგენს გლობალური ეკონომიკის ერთ-ერთ ყველაზე დინამიკურ სექტორს. სპორტის სფერო მოიცავს მრავალწახნაგოვან ეკონომიკურ საქმიანობას — ინფრასტრუქტურის განვითარებას, სპორტული ტურიზმის, მედიაპროდუქციის, მარკეტინგის, ინვესტიციებისა და დასაქმების მიმართულებებს. საერთაშორისო სპორტული ღონისძიებები, განსაკუთრებით კი ოლიმპიური თამაშები, მსოფლიო და კონტინენტალური ჩემპიონატები, იქცა გლობალური ეკონომიკური აქტივობისა და კულტურული დიალოგის მნიშვნელოვან პლატფორმად.
სპორტს ასევე გააჩნია უნიკალური სოციალური ფუნქცია. იგი აერთიანებს ადამიანებს სხვადასხვა ეთნიკური, რელიგიური, სქესობრივი თუ სოციალური ჯგუფებიდან. სპორტული წარმატებები აჩენს საერთო ეროვნული სიამაყისა და ერთიანობის განცდას. ეროვნული ნაკრებების გამარჯვება ხშირად აღიქმება როგორც ქვეყნის სულიერი და კულტურული გამარჯვება, რაც ხელს უწყობს საზოგადოებაში პატრიოტული სულისკვეთების გაძლიერებას.
საქართველოსთვის, როგორც მრავალეთნიკური და მრავალკონფესიური ქვეყნისთვის, სპორტს განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება ეთნიკურ უმცირესობათა ინტეგრაციისა და რეგიონულ თანასწორობაზე დაფუძნებული საზოგადოების ფორმირების პროცესში. სპორტის საშუალებით შესაძლებელია საერთო მიზნებისა და ღირებულებების დაფუძნება, რაც ხელს შეუწყობს სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენელთა ჩართულობას ქვეყნის სოციალურ და კულტურულ ცხოვრებაში.
განსაკუთრებული ყურადღება უნდა დაეთმოს სპორტის განვითარების სახელმწიფო პოლიტიკის ფორმირებასა და მის სტრატეგიულ განხორციელებას. აუცილებელია ისეთი მექანიზმების შექმნა, რომლებიც უზრუნველყოფს სპორტის სისტემურ მხარდაჭერას, მათ შორის სპორტული განათლების გაძლიერებას, ინფრასტრუქტურის განახლებას, სპორტსმენთა სოციალური დაცვის გაუმჯობესებას, სპორტული მეცნიერების განვითარებას და სპორტის მენეჯმენტის თანამედროვე მოდელების დანერგვას.
ოლიმპიური მოძრაობა, ევროპის სპორტის ქარტია და გაეროს მიერ სპორტის, როგორც მშვიდობისა და განვითარების ინსტრუმენტის აღიარება, წარმოადგენენ საერთაშორისო მაგალითებს, რომლებიც ხაზს უსვამენ სპორტის ძალას ადამიანთა გაერთიანებაში. ამ გამოცდილების გაზიარება და ადაპტირება საქართველოს ეროვნულ პოლიტიკაში ხელს შეუწყობს ქვეყნის პოზიტიურ საერთაშორისო იმიჯს და შიდა განვითარების პროცესების გაძლიერებას.
არსებული გამოწვევების დასაძლევად და სპორტის სისტემური განვითარების უზრუნველსაყოფად აუცილებელია სპორტის განვითარების სახელმწიფო პოლიტიკისა და მისი განხორციელების სამოქმედო გეგმის შემუშავება. აღნიშნული დოკუმენტი უნდა ეფუძნებოდეს მრავალდონიან სტრატეგიას, რომელიც მოიცავს:
- მასობრივი და ბავშვთა სპორტის ხელშეწყობას;
- პროფესიული სპორტის განვითარებასა და სპორტსმენთა სოციალური დაცვის მექანიზმებს;
- სპორტული განათლებისა და მეცნიერების განვითარებას;
- სპორტული ინფრასტრუქტურის თანაბარ რეგიონულ განაწილებას;
- სპორტის ეკონომიკურ სექტორად აღიარებასა და საინვესტიციო გარემოს გაუმჯობესებას;
- სპორტის გამოყენებას კულტურათაშორისი დიალოგისა და მშვიდობის ხელშეწყობის საშუალებად.
სპორტის სახელმწიფო პოლიტიკის მიზანი უნდა იყოს არა მხოლოდ სპორტული მიღწევების ზრდა, არამედ ჯანსაღი, განათლებული, ინტეგრირებული და ღირსეული საზოგადოების ფორმირება. სპორტი, როგორც საერთო ეროვნული ღირებულება, უნდა იქცეს საქართველოს განვითარებისა და საერთაშორისო პოზიციონირების მნიშვნელოვან საყრდენად.
ვიცე-რექტორი, პროფესორი
